KİŞİSEL
GELİŞİM
Asıl olan kişisel değil,
toplumsal gelişimden de ileri evrensel gelişimdir…
Kainat ışık ve ışınını
zamanlamamışsa; toplum gelişmemişse; kişisel gelişim, “ yedek parçasız
mekanizmalar üretmek; iklimden bağımsız bitki örtüsünden bahsetmek;
operatörsüz bir SİM karta sahip olmak; M.Ö.’ki bir dönemde çevre koruma derneği
kurmak,…” gibi varlığı faydaya dönüştürülemezlere
benzer…
Kişisel gelişim; “bencillik”
ise, zorla en fazla, ağaçtan, fidanlığa- bencillikten daha tehlikeli olan
“bizciliğe” iyileştirilebilir.
Oysa olması gereken – her çeşitten ağaçlı-ormandır yani
“hepimizcilikten” öte“herkescilik –herşeycilik”.
Kişisel gelişimde; kişiler, kendilerine emanet edilir:
“kendine iyi bak”…
Toplumsal gelişimde; kişiler, birbirine emanet edilir:
“falanca sana emanet”
Evrensel gelişimde; yaratılan, yaradana emanet edilir:
“ Allah’a emanet”
Velhasıl; kainat ışık ve ışınını zamanlamamışsa ; toplum
gelişmemişse; kişisel gelişim, bedenselde “ZOMBİ” olan yarı
tepkisel-ölçeksiz etkisel algısızlar gibi, ruhsalda
“BENBİ” olacak “yalnızca ben bilirim, ben özelimcileri” aramıza katmaya
başlayacaktır…
Böylece, aramıza benbi-peygamberler, benbi-şeyhler,
benbi-“saint”ler katılacaktır.
Oysa çok azımız bilir “PİÇLİKTEN” ziyade “HİÇ”
olmanın dayanılmaz hafifliğini…
(MART 2013 / BİLECİK)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder